Centralne

17 sierpnia 1920 roku rozegrała się jedna z najbardziej sławnych bitew wojny polsko–bolszewickiej. Starcie pod Zadwórzem  nazwano „Polskimi Termopilami”. Polska młodzież stoczyła z przeważającymi siłami bolszewików heroiczny bój.

Rocznica rozbicia więzienia św. Michała przez żołnierzy Zgrupowania Partyzanckiego „Błyskawica”

Budynek, mieszczący dziś Muzeum Archeologiczne w Krakowie, pod koniec XVIII wieku został przez władze zaborcze odebrany karmelitom bosym. Austriacy urządzili w nim więzienie (tzw. więzienie św. Michała). Po 1945 r. gmach przejęło komunistyczne Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, a cele zaczęli zapełniać żołnierze Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych.

18 sierpnia 1946 r. żołnierze 6. Kompanii Zgrupowania Partyzanckiego „Błyskawica” uwolnili z więzienia św. Michała 62 osoby, w większości więźniów politycznych. To była jedna z najbardziej spektakularnych akcji żołnierzy drugiej konspiracji.

Wyjechali z bazy w Podgórzu zdobyczną ciężarówką. Używając fałszywych dokumentów wkroczyli do więzienia. Wewnątrz, dzięki współpracującym z podziemiem strażnikom, czekali już uzbrojeni więźniowie. Cała akcja przebiegła bez jednego wystrzału. Około 30 uwolnionych pomieściła ciężarówka, którą pod oknami Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przy pl. Inwalidów odjechali w kierunku Miechowa.

źródło IPN

22 sierpnia 2022 roku w Nowej Zelandii zmarł Zdzisław Lepionka, Sybirak, “Dziecko z Pahiatua”, zasłużony działacz polonijny.

Urodził się 14 lipca 1936 roku w Waniowie, w województwie lwowskim. 10 lutego 1940 roku deportowany wraz z rodziną na Syberię. Po długiej podróży, w trakcie której umiera mama Zdzisława, trafiają do Uzbekistanu. Tam rodzina rozdziela się, Zdzisław zostaje z dwoma młodszymi braćmi, trafiają wkrótce do Persji. Potem, wchodząc w skład grupy 733 dzieci, dociera do Nowej Zelandii, by rozpocząć nowe życie w Pahiatua.

Zdzisław Lepionka był bardzo aktywnym i zaangażowanym działaczem polonijnym w Nowej Zelandii. Dzięki jego działaniom udało się m.in. zorganizować dużą zbiórkę darów rzeczowych i pieniędzy dla Polaków w czasie Stanu Wojennego, organizował marsz wsparcia dla Polski, na którym zebrało się niemal 10 tysięcy osób!

Mieliśmy zaszczyt poznać Pana Zdzisława i jego żonę Halinę podczas wizyty projektowej w Nowej Zelandii. Zaowocowało to m.in. ich wizytą w Polsce, na Festiwalu Niepokorni, Niezłomni, Wyklęci, gdzie otrzymali nagrodę “Drzwi do Wolności”.

2 sierpnia 2018 roku został odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

23.08.2022 roku,  w Lidzie, na Białorusu zmarł kpt. Józef Nowik ps. Burzyński.

Urodzony 28.06.1926 roku. Żołnierz II Batalionu 77 pp AK na Nowogródczyźnie, dowodzonego przez legendarnego Porucznika Jana Borysewicza ps. Krysia. Był wspaniałym człowiekiem i wielkim Bohaterem. Spod Wilna w 1944 roku niósł na swoich plecach rannego kolegę. Doniósł go aż do Lidy. Później ukrywał się przez wiele lat w małej skrytce w ścianie domu, dzięki czemu uniknął łagrów. Ze skrytki wychodził wyłącznie nocą.

Ponad 13 lat temu poznaliśmy Pana Józefa razem z całym środowiskiem Stowarzyszenia Żołnierzy AK na Białorusi. Był jednym z Tych, dla których powstało Stowarzyszenia Odra-Niemen. Piękne mamy wspomnienia, pozostanie na zawsze w naszej pamięci!

Cześć i chwała Bohaterom!

25 sierpnia 2022 roku portal Związku Polaków na Białorusi poinformował o zniszczeniu przez władze białoruskie cmentarza wojennego Armii Krajowej w Surkontach, na Białorusi. To miejsce spoczynku ppłk Macieja Kalenkiewicza „Kotwicza” i jego żołnierzy, poległych w bitwie z sowietami 21 sierpnia 1944 roku. Wolontariusze Stowarzyszenia Odra-Niemen obejmowali swą pracą i opieką to miejsce od lat. Jeździliśmy tam razem z kresowymi kombatantami, którzy wskazali nam tę nekropolię, nakazali o nią dbać, uczyli nas na niej patriotyzmu.

Nie ma miejsca pamięci, ale będziemy o nim pamiętać i o bohaterach tam leżących. Może kiedyś będzie nam dane odbudować tą zasłużoną dla polskiej historii nekropolię i postawić znicze pamięci. Obecnie upamiętniamy kwatery i ich barbarzyńskie zniszczenie, w ludzkiej pamięci.

Link do artykułu1  KLIKNIJ

Link do artykułu2 KLIKNIJ

Danuta Siedzikówna ps. „Inka” urodziła się 3 września 1928 r. W 1943 r., jako 15-latka, złożyła przysięgę AK i odbyła szkolenie sanitarne. 20 lipca 1946 r. aresztowało ją UB i została osadzona w więzieniu w Gdańsku. Po ciężkim śledztwie 3 sierpnia 1946 r. skazano ją na karę śmierci.

Wraz z „Inką” zginął, również skazany na śmierć, 42-letni ppor. Feliks Selmanowicz ps. „Zagończyk”. Od stycznia 1944 r. był żołnierzem 3. Wileńskiej Brygady AK, z której przeniesiony został do 5. Wileńskiej Brygady AK mjr. „Łupaszki”, gdzie pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu.

Wyrok wykonano 28 sierpnia 1946 r.